Smörgåsbord

Bijna een jaar geleden vertrok ik naar Zweden om een paar maanden in Umeå te gaan wonen. Nu zat ik in de foto’s te rommelen (heimwee?) en sommige daarvan zijn best aardig als je benieuwd bent naar hoe het daar was/is.

Doorgaans vat ik het invallen van de avondschemering op als een hint dat er zo zoetjes aan en uiteindelijk naar bed gegaan moet worden. En inderdaad, keer op keer blijkt weer dat het na verloop van tijd echt donker is en dat alle normale mensen naar bed zijn.
Hier in Umeå kan ik op de duisternis wachten tot Sint Juttemis, oftewel tot ergens halverwege augustus. Avondschemering gaat ongemerkt over in ochtendschemering. Dan ben ik verdiept in ‘t een of ander, wachtend op mijn slaapcue, en dan hhheeeeehallogoeiemorgen-wicher-hopsatralala-wat-een-mooie-nieuwe-dag-he-ik-ben-dus-de-zon-en-ik-kan-stralen-kijk-maar-pats-hupsakee-je-hele-kamer-in-lichterlaaie-mooi-he-ben-je-nou-niet-blij-dan?

De parkeerplaats achter om tien over twee ’s nachts. 1/30 s belichtingstijd. De lichtintensiteit in de foto komt heel aardig overeen met de lichtsterkte zoals-ie in het echt was.

Zelfde tijdstip, maar genomen met een veel kortere sluitertijd zodat er wat van het gloren te zien valt.

Naast mooie schemertaferelen levert de nachteloosheid nog het volgende op:

• Schorre zangvogels, want die draaien shifts van zes uur zonder pauze.
• Warmte. Al die zonneschijn maakt dat we ook hier de 25 °C hebben kunnen aantikken.
• Ontploffende bossen en parken. Waar een maand geleden nog sneeuw lag is het gras nu alweer gemaaid. In Nederland heb je vroeg- en laat uitlopende bomen en struiken. Hier is het gewoon een kwestie van WHAM-groeien-groeien-go-go-GO! zodra de grond ontdooid is. Alles tegelijk. Als je ’s ochtends het bos in gaat moet je een bijl meenemen ’s middags hetzelfde pad terug te kunnen nemen.
• Chronisch vermoeide Wichers. Mijn kamerraam is op het noorden. ‘t Is er om 3:00 ’s ochtends lichter dan op elk ander moment van de dag. Het is een zieke grap van de architect, want dit betekent dus ook dat het ’s winters de klok rond nacht is. Mmmm, nacht. Maar voor nu zoek ik zo’n ding dat wintervermoeide mensen gebruiken, zo’n kunstzon – maar dan omgekeerd. Een kunstnacht. Een apparaat waar ik dan elke avond even voor moet zitten en dan straalt het verrukkelijk koude en stille donkerte in mijn gezicht.

Niet technisch en dus voor sommigen des te leuker:
Een panorama op de Storgatan in Umeå, van individuele foto’s aan elkaar genaaid met Hugin. Gemaakt op 20 maart. In de verte de bevroren rivier de Umeälven, rechts mijn fiets.

Wel even een paar keer klikken om ‘m in volle glorie en scrollbaar in je browservenster te krijgen, anders zie je niet veel.

This is a private post. See this page for details.

Gisteren rolde ik mijn tank weer eens naar de UMU-campus. Ditmaal met camera voorop “gemonteerd”:





En dat levert de volgende beelden op:

Download de hogeresolutieversie.

Het experiment heeft bij mij bijgedragen aan gegroeid inzicht met betrekking tot

• cameratechnieken en hoe deze toe te passen teneinde doodgewone alledaagse scenes spannender te laten lijken dan dat ze zijn;
• de causale keten met de elementen plaatselijke fietspadgesteldheid, fietsen, en modder op mijn broek;
• de verhouding mens:boom die hier precies het omgekeerde is van die van Utrecht

Als de video bij jou ook tot vragen of inzichten leidt dan weet je de commentbox te vinden.

This is a private post. See this page for details.

This is a private post. See this page for details.

Vandaag is de dag van de lente-equinox. Nou en? De zon stond vanmiddag recht boven de evenaar. Het is dus niet zo dat de zon op de evenaar ’s middags altijd recht op je bolletje schijnt. Dat gebeurt maar twee keer per jaar, en alleen tussen de kreefts- en steenbokskeerkring – vandaag was dus de evenaar aan de beurt. Precies óp die keerkringen gebeurt het één keer per jaar. Want daar zijn het keerkringen voor.
Vandaag was voor iedereen op aarde de dag even lang, namelijk 12 uur – schemering buiten beschouwing gelaten. Wat verder lollig is aan de equinox: Had je vandaag een stok (of PVC-pijp, als je in de stad woont) in de grond geduwd en gedurende de dag de schaduw die de punt van deze stok op de grond maakt gemarkeerd, dan had je een rechte lijn door die markeringen kunnen trekken. Maar wie heeft daar nou tijd voor? Meneer Wylie had tijd. Die heeft dat in 1932 in het stukje The Diurnal Path of a Shadow opgetekend.

Mijn breedtegraad in Umeå, Zweden (63°50′N) heeft die van Utrecht (52°05′N) nu ingehaald qua daglengte. Het omgekeerde gaat ook gebeuren, dat is dan de herfst-equinox. In Zweden heb je, over het jaar genomen, evenveel ‘dag’ als in Nederland, ‘t is alleen wat onregelmatig verdeeld – en dan heb je soms zon op een moment dat je er niets aan hebt:

Sommige mensen op deze breedtegraad en hoger kunnen dan niet slapen en gaan van gekkigheid maar wat anders doen. Lekker een eindje fietsen of zo.

Oh, en vandaag is ook de geboortedag van dit blog. Er zit een idee achter.