“Voor wat betreft het plaatsen van informatie op de eindapparatuur van de eindgebruiker wordt het bestaande opt­out regime vervangen door een opt­in regime. Dat betekent onder meer dat voor het plaatsen van een zogenoemde cookie vooraf toestemming aan de eindgebruiker moet worden gevraagd.”

Dat er een “bestaand” “opt-out regime” is voor cookies, is onzin. Er ís helemaal geen regime. Er is alleen techniek, en die techniek is zodanig dat een webbrowser expliciete actie moet ondernemen om de volgende keer het cookie mee te kunnen sturen. Sja, de meeste browsers doen dat in hun standaardconfiguratie klakkeloos. En in de meeste quiches in de koelvitrine van de supermarkt zit veel te veel zout.

Gelukkig kon ik dit en meer online uitleggen aan Economische Zaken, want er is een internetconsultatie voor dit wetsvoorstel. Dit was mijn uitleg:

Reactie op wetsvoorstel implementatie NRF

Ik ben consument, student Informatica, en weet een ding of drie over hoe http-cookiegerelateerde technieken samenhangen. Staat u mij toe u op de hoogte te brengen van deze zaken, en u zult inzien dat he huidige wetsvoorstel geen hout snijdt.

Hoe een webbrowser cookies dient af te handelen staat beschreven in RFC 2965, sectie 6.1, “User Agent Control”¹. Zo’n RFC is vrij technisch (softwareontwikkelaars zijn de doelgroep), maar laat u niet afschrikken: in die RFC staan de meeste mechanismen
beschreven die een consument zou kunnen wensen op het gebied van cookiebeheer, en het staat ontwikkelaars vrij webbrowsers te maken die verder gaan dan deze aanbevelingen. In het bijzonder is er deze aanbeveling:

[...] notify the user when the user agent is about to send a cookie
to the origin server, to offer the option not to begin a session

Het is niet zo dat een webserver een cookie op een webbrowsende computer pláátst; een webserver heeft helemaal geen mogelijkheden daartoe! Wat een webserver doet is vrágen aan de webbrowser of deze zo goed zou willen zijn om bijvoorbeeld bij een volgend contact het woord “hotseflotsie” of het nummer “673” mee te sturen. Of de webbrowser gehoor geeft aan dat verzoek ligt aan hoe deze ontworpen en geconfigureerd is. Welke webbrowser wordt gebruikt en hoe deze geconfigureerd is, zijn keuzes die bij de eindgebruiker – de consument – liggen.

Zo de overheid al moet ingrijpen, dan is het dáár: bij het begrip van de consument. Dat is analoog aan hoe dat op voedinggebied al gebeurt. We weten dat te veel zout slecht is voor de gezondheid. Maar in een kilozak zout uit de supermarkt gaat héél veel zout, en toch is het toegestaan zulks aan te bieden zonder de afnemer te laten expliciteren dat hij of zij bereid is het zout in te gaan nemen! Wat de afnemer met het zout doet is namelijk zijn/haar eigen verantwoordelijkheid.
Het is de taak van de Stichting Voedingscentrum Nederland om de consument te wijzen op de gevaren van teveel zout en zo te voorkomen dat hij of zij het kilopak in één avond helemaal opsnoept.

Cookies zijn een wezenlijk onderdeel van de gebruikerservaring. Het zal u misschien verbazen, maar op de overheidswebsite³ (van de Dienst Publiek en Communicatie) waar ik u deze boodschap achterlaat wordt mijn browser de volgende cookies aangeboden:

• “contrast” met als waarde “hoog”
  


• “fontsize” met als waarde “2”
  


• “ASP.NET_SessionId” met als waarde “u5ugib48komzsnzl4wravo45”⁴
  

Samenvattend, ten andermale, en hopelijk ten overvloede: een webserver kan via cookies geen informatie opvragen die deze webserver niet al eerder zélf aan de browser heeft gegeven. Ook kan een webserver geen cookies op een bezoekende computer opslaan, dat kan alleen de webbrowser doen, en die wordt nog altijd bestuurd door de gebruiker. Wat een supermarktbezoekende klant met een zak zout doet, is niet de zaak van een supermarktexploitant. Wat een websitebezoeker met een aangeboden cookie doet, is noch een zaak van de website-exploitant, noch een zaak van de overheid.

Hoogachtend, Wicher Minnaard.

1) http://www.faqs.org/rfcs/rfc2965.html

2) http://support.mozilla.com/en-US/kb/Cookies

3) http://www.internetconsultatie.nl/nrfimplementatie/reageren

4) Deze laatste waarde heb ik om privacyredenen iets anders weergegeven.

Dus. We hebben een regering van gekozen volksvertegenwoordigers. Goede zaak zou je zeggen, want die maken beleid dat het algemeen belang dient. Het algemeen belang.

Maar wat doet je minister, Camiel Eurlings? Die gaat nog even exclusief aan de leden van één (1!) belangenvereniging vragen of het beleid hen wel kan bekoren, want zo niet, dan gaat-ie het natuurlijk niet uitvoeren. Maar het is potdorie een hamerstuk waar onze tweede kamer (die jou vertegenwoordigt) al achter staat.

Camiel houdt een privéreferendumpje. Waarmee wordt beslist of autorijden duur mag worden. En alle automobilisten zijn uitgenodigd! Moet je in Nederland een ANWB-partijkaart hebben om je stem uit te mogen brengen?

Die heeft niet iedereen. Marietje, die vanochtend op de fiets naar d’r werk nog door een Hummer de stoep op werd gedrukt, wil er niet eens een. En Camiel gaat dus niet aan oma Truus in d’r met vrachtwagenroet bedekte woning aan de Fijnstofallee vragen wat zij van auto’s vindt. En hij vraagt het ook niet aan kleine Kareltje die achter z’n Playstation kinderdiabetes zit krijgen omdat er buiten niks te spelen valt omdat z’n huis temidden parkeerplaatsen, blik, drukke wegen en andere automobielinfra staat.
Als je het deze mensen zou vragen mag het autorijden best ontmoedigd worden. Maar nee, er wordt een voorstel gedaan zodanig dat autorijders het mee eens zullen zijn — en dus zullen die er niet al te veel op achteruit gaan. Met andere woorden: dat is dus niet het voorstel worden dat er voor gaat zorgen dat jongere generaties een fijne leefomgeving tegemoet gaan.

Goed hee Camiel, draagvlak zoeken. Dat zouden we vaker moeten doen. Zo vind ik dus dat de regering aan de Vereniging Stinkrijke Bonusbankiers had moeten vragen of ze er eigenlijk wel mee akkoord gaan dat die pret aan banden gaat. En we zullen ook nog maar moeten zien of de Nederlandse Delinquentenbond instemt met beter toezicht op verlofregelingen. Ze mogen dan trouwens zelf dat privéreferendumpje organiseren en de stemmen tellen, net als de ANWB. Zo nauw nemen we het immers toch al niet met de integriteit van volksraadpleegmechanismen.

Camiel, als je e.e.a. wil toelichten (graag!), dan kan dat door hieronder je reactie toe te voegen.