Vandaag is de dag van de lente-equinox. Nou en? De zon stond vanmiddag recht boven de evenaar. Het is dus niet zo dat de zon op de evenaar ’s middags altijd recht op je bolletje schijnt. Dat gebeurt maar twee keer per jaar, en alleen tussen de kreefts- en steenbokskeerkring – vandaag was dus de evenaar aan de beurt. Precies óp die keerkringen gebeurt het één keer per jaar. Want daar zijn het keerkringen voor.
Vandaag was voor iedereen op aarde de dag even lang, namelijk 12 uur – schemering buiten beschouwing gelaten. Wat verder lollig is aan de equinox: Had je vandaag een stok (of PVC-pijp, als je in de stad woont) in de grond geduwd en gedurende de dag de schaduw die de punt van deze stok op de grond maakt gemarkeerd, dan had je een rechte lijn door die markeringen kunnen trekken. Maar wie heeft daar nou tijd voor? Meneer Wylie had tijd. Die heeft dat in 1932 in het stukje The Diurnal Path of a Shadow opgetekend.

Mijn breedtegraad in Umeå, Zweden (63°50′N) heeft die van Utrecht (52°05′N) nu ingehaald qua daglengte. Het omgekeerde gaat ook gebeuren, dat is dan de herfst-equinox. In Zweden heb je, over het jaar genomen, evenveel ‘dag’ als in Nederland, ‘t is alleen wat onregelmatig verdeeld – en dan heb je soms zon op een moment dat je er niets aan hebt:

Sommige mensen op deze breedtegraad en hoger kunnen dan niet slapen en gaan van gekkigheid maar wat anders doen. Lekker een eindje fietsen of zo.

Oh, en vandaag is ook de geboortedag van dit blog. Er zit een idee achter.


Tags: , —